اين موجود گوسفندي با 15 درصد داراي سلول هاي انساني بوده و هدف از ايجاد آن پيشرفت به سمت اين دور نماست كه در آ ينده بتوان اندام حيوانات را براي پيوند زدن به انسان به كار برد.
    دكتراسماعيل زنجاني استاد دانشگاه نوادا آمريكا براي كامل كردن تكنيك تزريق سلول هاي انسان بالغ به جنين گوسفند بيش ازهفت سال زمان و نزديك به 10 ميليون دلار هزينه صرف كرده است.
    در اين تكنيك سلول هاي مغز استخوان انسان به جنين گوسفند تزريق مي شود پس ازبه دنيا آمدن جنين ظرف دوماه كبد ، قلب ،ريه و مغزي خواهد داشت كه داراي ميزاني از سلول هاي انساني بوده و مي توان براي پيوند استفاده شوند. موفقيت اين دانشمند ايراني كه بازتاب وسيعي در رسانه هاي جهان داشته افق جديدي در درمان بيماران نيازمندان به بافت هاي پيوندي توصيف شده است.
    اگر چه علاوه بر گوسفندهاي حاصل از تحقيقات پروفسور زنجاني حيوانات ديگر داراي سلول هاي انساني نيز توليد شده اند ولي به گفته اين دانشمندايراني ميزان سلول هاي انساني گزارش شده در آ ن حيوانات بسيار اندك ( زير يك درصد) بوده و قابليت استفاده از آ نها در پيوند اعضا وجود نداشته است. 

AP: احتمالاً به جرات مي توان گفت گاوهاي آقاي كرگ كريستي در زندگي شان از بسياري از آدم ها آسايش و راحتي بيشتري دارند. مي توانيد چندين گاو را تصور كنيد كه در طويله شيك و تميزشان روي تخت هاي آبي جلوي يك تلويزيون با صفحه مسطح لم داده اند. خب، اين شيوه زندگي گاوهاي آقاي كريستي است. دليل صرف اين همه هزينه هم اين است كه كريستي مانند بسياري از دامداران ديگر بر اين باور است كه گاوهايش هرچه شادتر و راحت تر باشند، شير بيشتري خواهند داد و بالطبع درآمد بيشتري عايد او خواهند كرد. او مي گويد: «اين گاوها مثل بچه هاي من هستند و همانطور كه مي بينيد من بيش از خودم به فكر آنها هستم،» كريستي 23 گاو دارد كه حدود 18 ساعت در روز را روي تخت هاي آبي شان مي گذرانند. جنس اين تشك ها از نوعي پلاستيك بادوام است كه با آب پر شده. متناسب با فصل، آب گرم يا سرد از طريق لوله كشي به داخل اين تشك ها فرستاده مي شود تا حرارت يا برودت هوا گاوها را آزار ندهد. روي اين تشك ها با خاك اره پوشانده شده تا راحتي بيشتري براي حيوانات ايجاد كند و استهلاك تشك را نيز كاهش دهد.
    
    گاوهاي كريستي تنها گاوهايي نيستند كه در چنين ناز و نعمتي زندگي مي كنند.
    
    متخصصان در اين زمينه از افزايش روزافزون استفاده از اين تخت هاي آبي توسط دامداران خبر مي دهند. اين ايده كه حدود 10 سال پيش مطرح شد نه تنها در ايالات متحده بلكه در كانادا و اروپا نيز با استقبال مواجه شده است. ايده اوليه افزايش بهره وري و توليد گاوها از طريق فراهم آوردن محيطي راحت و آسوده براي آنها بوده است كه براساس تخمين متخصصان اين افزايش مي تواند روزانه تا 6 درصد برسد. لئوتيمز از دانشمندان متخصص لبنيات و توليدات دامي مي گويد: «يكي از مهمترين مسائل داشتن يك سطح راحت براي نشستن و خواب است. اين واقعيتي است كه اكثر دامداران به آن پي برده اند.» كريستي معتقد است فراهم آوردن امكانات ذكر شده تا 10 درصد توليد شير را در دامداري او افزايش داده است!!!    
    پس از تخت ها وي به اين نتيجه رسيد كه يك تلويزيون بزرگ با صفحه مسطح نيز مي تواند دكوراسيون طويله را تكميل كند. (گاوها را تصور كنيد كه در سرماي زمستان روي تخت هاي گرم شان لم داده اند و فيلم سينمايي تماشا مي كنند،) مهمترين خاصيت اين تلويزيون به نظر آقاي كريستي اين است كه به واسطه آن گاوها به شنيدن صداهاي مختلف عادت مي كنند و در نتيجه با حضور افراد مختلف در طويله هراسان و عصبي نمي شوند.
    
    تخت هاي آبي راه حل هايي گران قيمت براي اين مشكل محسوب مي شوند زيرا هر كدام حدود 200 دلار قيمت دارند، به همين دليل بسياري از دامداران از شيوه هاي ديگري نظير قرار دادن تشك يا شن استفاده مي كنند. استفاده از تشك عوارضي نظير ورم زانو را ايجاد مي كند و شن نيز مي تواند به دستگاه هاي شيردوشي آسيب وارد كند در نتيجه تشك هاي آبي كماكان بهترين گزينه هستند.
    
    كسب و كار كمپاني هاي توليدكننده اين تشك ها بسيار پررونق است و تقاضا براي اين تشك ها نيز به صورت روزافزون افزايش مي يابد.

يك سنجاب خاكستري در حالي كه دم پرپشت و زيبايش را تكان مي دهد، با صداي تهديدآميزي به سنجاب ديگري كه در آن حوالي براي يافتن غذا در تكاپوست، هشدار مي دهد.
    
    اين صحنه، يكي از منظره هاي عادي در يك روز بهاري در كالج همپشاير است، با اين تفاوت كه اين حيوان جونده كوچك كه مرزهاي قلمرواش را به ديگران اعلام مي كند، انرژي مورد نيازش را از باتري تامين مي كند نه از خوردن بلوط. چند محقق از فاصله چند متري با استفاده از لپ تاپ و دوربين اين سنجاب روباتي را هدايت مي كنند. اين سنجاب روباتي كه «راكي» نام دارد، رفته رفته جاي خود را در ميان جمع سنجاب هاي زنده باز مي كند. سارا پارتان استاديار «رفتارشناسي جانوران» در همپشاير اميدوار است راكي بتواند با گرفتن تصويرهاي دقيق و نزديك از سنجاب هاي زنده در طبيعت، در كشف شيوه هاي ارتباطي سنجاب ها، رفتارهاي اجتماعي و غرايز اين حيوانات براي بقاي نسل خود، به گروه او كمك كند. در حال حاضر علاوه بر راكي، حيوانات روباتيك زيادي در سراسر جهان به محققان كمك مي كنند تا بتوانند حيوانات را به جاي آزمايشگاه در زيستگاه هاي طبيعي شان تحت نظر داشته باشند.
    
    اين تحقيقات مي تواند به پژوهشگران ياري دهد از نحوه زيست دسته جمعي حيوانات، مقابله با رقيبان و هشدار به متحدان در مورد خطرات احتمالي درك بهتري پيدا كنند. محققان مي گويند اين تحقيق ممكن است برخي از رفتارهاي مشابه انسان را كه جنبه غريزي دارند، مشخص كند.
    
    استفاده از موجودات مصنوعي براي رخنه كردن به داخل گروه هاي حيوانات به قدري جديد است كه شمار شركت هايي كه اين قبيل ابزار را مي سازند يا به محققان مي فروشند بسيار كم است. حركت هاي راكي توسط برنامه هاي رايانه يي كنترل مي شود و بلندگوهاي كوچك كار گذاشته شده درون آنها، صداهايي را پخش مي كند كه پارتان نوار صوتي آن را از كتابخانه اصوات حيوانات در دانشگاه كرنل خريده است. روزي پارتان به همراه مايا كنراد 20ساله و اندرو فالمر 19ساله، راكي را براي آزمايش در محيط طبيعي به هواي آزاد بردند و آن را در محلي نزديك به سنجاب هاي واقعي قرار دادند. راكي روي يك تخته قرار گرفت و يك پوشش استتاري آن را از نظرها پنهان مي كرد و يك سيم آن را به لپ تاپ محققان مرتبط مي ساخت. با فعال شدن برنامه كامپيوتر، پوشش استتاري از هم باز شد و راكي به اجراي چند برنامه پي درپي پرداخت كه شامل تكان دادن دم، پارس كردن و ديگر حركاتي بود كه سنجاب ها آن را به عنوان هشدار در مورد احتمال نزديك بودن خطر مي شناسند.
    
    پارتان گفت موفق ترين آزمايش ها وقتي است كه سنجاب هاي واقعي حركات عادي خود را متوقف مي كنند تا ببينند خطر از چه جانبي آنها را تهديد مي كند، از درخت بالامي روند يا رفتارهاي ديگري انجام مي دهند كه نشان مي دهد علائم ارسال شده را دريافتند. وي گفت: «ما منتظر مشاهده يك رفتار براي كاستن خطر هستيم.» و توضيح داد اگر بعد از شنيدن صداهاي راكي، سنجابي روي دو پا بجهد و بي حركت بماند و چشمانش دور تا دور محيط را جست وجو كند، اين واكنشي است كه ما آن را يك واكنش قابل تشخيص تلقي مي كنيم.
    
    آنان مي خواهند دريابند آيا سنجاب ها بيشتر نسبت به صداهاي راكي واكنش نشان مي دهند يا نسبت به حركات يا نسبت به تركيبي از اين دو عامل يا به قول پژوهشگران «علائم چند مودالي». يك فايده ديگر حيوانات روباتي آن است كه به محققان كمك مي كند دريابند يك گونه جانوري را تا چه حد مي توان از غريزه بقاي خود دور كرد. براي مثال محققان دانشگاه آزاد بروكسل دريافتند سوسك هاي مصنوعي كه به فرمون (همان ماده شيميايي كه بوي حيوان آشنا را به مشام ديگر حيوانات آن گونه مي رساند) آغشته شده بودند، به قدري در ميان ديگر سوسك ها پذيرفته شدند، كه سوسك هاي واقعي ناچار شدند از نقاط تاريكي كه در آنها پناه گرفته بودند، خارج شوند و به ناچار در نور قرار گيرند.
    
    از ديرباز در امر تحقيق دو مساله در مقابل هم قرار داشته است: امتياز بوم شناختي تحقيق در شرايط طبيعي در مقابل بررسي در شرايط آزمايشگاهي كه در آن محيط مي توان تمامي عوامل موثر را كنترل كرد.
    
    دماس مي گويد اكنون با استفاده از حيوانات مصنوعي در محيط طبيعي، محققان مي توانند گام هاي تازه يي در كار تحقيق بردارند. به گفته پژوهشگران كاربرد و درجه تاثير استفاده از حيوانات مصنوعي در تحقيق، به ميزان هوش، بزرگي و كوچكي، قدرت بينايي و بويايي حيوانات طبيعي هم گونه با حيوان مصنوعي بستگي دارد. جك برادبري استاد پرنده شناسي دانشگاه كرنل مي گويد هر قدر حيوان بزرگ تر و پيچيده تر باشد، ساختن روبات مناسبي كه بتواند با دقت، علائم و حركات حيوان را تقليد كند و ويژگي هاي دقيق ظاهري آن را داشته باشد، دشوارتر مي شود. برادبري تاكنون در ارتباط با حيوانات آزمايش هاي گسترده و متنوعي انجام داده است كه از تقليد صداي طوطي هاي وحشي گرفته تا بررسي نحوه جفت يابي حلزون هاي دريايي دوجنسيتي را شامل مي شود.
    
    او در تحقيقات خود از روبات استفاده نمي كند، اما صداهاي ساختگي يا ضبط شده را از بلندگوهايي كه در ميان بوته ها پنهان شده اند پخش مي كند تا اثر آنها را روي حيواناتي كه در طبيعت زندگي مي كنند، مشاهده كند. او گفت: «طوطي هاي وحشي نسبتاً باهوش هستند، ولي محققان توانستند ساعت ها با آنها تعامل داشته باشند.» طوطي ها با شنيدن صدا به جنگل مي آيند و به اطراف نگاه مي كنند، بي آنكه اثري از آنها ببينند با اين حال همچنان سعي مي كنند با طوطياني كه گمان مي كنند در همين گوشه و كنار پنهان شده باشند، ارتباط برقرار كنند. اين پژوهشگر گفت: از نقطه نظر يك دانشمند، مساله اين است كه آيا مي توان با استفاده از روبات، پاسخ پرسشي را پيدا كرد كه بدون آن اين كار غيرممكن است؟ 

ركورد بيشترين طول عمر در ميان حيوانات را بايد به يك صدف دوكفه اي داد كه در آب هاي سرد ايسلند در سال 2007 صيد شد.
    اين نرم تن كوچك 400 ساله بود. البته ميانگين عمر اين گروه صدف ها كمتر از اين مقدار است.
    هنگامي كه دانشمندان از طولاني ترين عمر يا كوتاه ترين طول عمر يك جاندار صحبت مي كنند، به ميانگين سني اشاره مي كنند كه انتظار مي رود آن جاندار قبل از مرگ داشته باشد.
    ميانگين طول عمر لاك پشت گالاپاگوس بيش از 150 سال است. آنها مطمئنا از اين عمر طولاني نهايت استفاده را مي برند و با سرعتي تنها در حد 0/26 كيلومتر در ساعت به اين طرف و آن طرف مي روند!
    برخي ديگر جانوران با طول عمر زياد اينها هستند:
    لاك پشت جعبه اي آمريكايي - 120 سال.
    نهنگ سركماني - 60 تا 70 سال ( طول عمر 200 سال هم دراين گونه گزارش شده است.)
    فيل - 70 تا 80 سال.
    برخي از حيواناتي كه در چشم به هم زدني به دنيا مي آيند و مي ميرند، اينها هستند:
    مگس خانگي بالغ - چهار هفته.
    زنبور كارگر - 5 هفته.
    مورچه كارگر - شش ماه.
    اوپوسوم (جانوري از راسته كانگوروها ) - يكسال.
    مورچه ملكه - 3 سال.
    موش صحرايي و همستر - 2 تا 3 سال.