Front paw of dog showing
A) Claw, B) Digital Pads, C) Metacarpal Pad, D) Dew Claw, E) Carpal Pad

در نبود کفش ها پاهای پد دار مفید و راحت هستند.
سگ ها لایه های پوستی سختی روی پنجه هایشان دارند که به عنوان ضربه گیر و بالشتک های مقاوم در برابر خراشیدگی و ساییدگی بکار می روند. همانند کاری که کفش های ما برایمان انجام می دهند همینطور پدها تماس و کشش روی سطح لغزنده  را بهتر می کنند همانند حرکت بر روی تایر.

سطح پد که خود ممکن است صاف یا ناهموار باشد شامل سلولهای پوستی مرده ای می شود که خود این نیز پنجه ها را از سرما و گرما محافظت می کند. پدها بافت های زنده از قبیل عروق خونی، اعصاب، عضلات و استخوان های عمقی تر پنجه را محافظت می کند. در داخل قاعده هر پد بافت چربی با فیبرهای الاستیکی وجود دارد که راحتی هنگام راه رفتن، دویدن و پریدن را فراهم می کند.
پدها برای شناکردن لازم نیستند از این رو در پستانداران آبزی همچون سمورهای دریایی و فوک ها به این شکل دیده نمی شوند.
اغلب پستانداران پدهایی بر روی چهار پنجه همانند پدهای سگ دارند. سایر گوشتخواران مانند گربه، شیر، پلنگ، خرس، راکون، راسو متعفن آمریکایی، سمور و روباه نیز پدهای کف دستی ( Palmar Pads)، پدهای کف پایی (Plantar Pads) و پدهای پنجه ای (Digital Pads) دارند.
شکل و چیدمان پدها مشخصه ای برای هر گونه هستند و دنبال کردن رد به جای مانده آن ها در برف یا گل به ما اجازه می دهد تا تشخیص بدهیم چه حیوانی اطرافمان بوده است.